سختي روزگار

مهري احمدي — Mon, 30 Oct 2006 16:05:00 GMT

سختي روزگار ما.............

سختي روزگار ما نه از تلو تلو خوردن آدمهاي هوشياره

نه از پاي لنگ و سنگ و چشم تنگ

سختي روزگار ما که مثل يه لقمه حروم يه بچه بي پدر

که تو حلق روزگارو تو بطن هوس و خون مرداب بي کسي گير کرده و از ترس رسوايي

چادر چاق چول بسم ال ..... عمري و اشهدا..... شمري سر کرده

تا بازم شايد همين دست روزگار رو بندشو برداره و کام به کام اين عفريته خوش اقبال

بده تا تو مراسم بند اندازونش

دوباره بند دل کدوم يتيمي رو پاره کنه

وصله کنه به طناب پوسيده عمارت هفت رنگش

تا اينبار از گرده کدوم سيلي خورده بي سيلي بالا بره

تا سقف کاه گلي کدوم خاک خورده روزگارو پايين بکشه

سختي روزگار ما اغز پايين اومدن سقفهاي کاه گلي

نه سختي روزگار ما از وجود آدمهاي کاه گلي که وقت بارون بوي نم ديوارهاي خاکيشون بيني سر بالاي همون لقمه هاي حروم ، خون مرداب هاي هوس و شهوتو خسته مي کنه

سختي روزگار ما نه از سنگ نه از پاي لنگ و نه از چشم تنگ

سختي روزگار ما از دل تنگ از حقيقت هاي سياه پوش که تو سياهي جاده هاي ترديد گوشت و خون مصلحت و منفعت رو

لقمه لقمه تو زر ورق شرعيات و محرمات

کادو پيچ مي کنند

و باهاش شکمهايي رو سير مي کنند که درد گرسنگي انديشه سوزشون کرده

اونقدر که لقمه هارو امتحان آسموني و رياضت صوفييايي مي بينند

مبادا که دو سجدشون يه سجده بشه

تا تو فاصله سجده شکر و اعتراض

بوي بوقلمون سفره هاي ربا و ريا

هوش به هوششون بياره که کجايي

امتحان همون لقمه هايي بود که به مصلحت درد شکم بلعيدي

و حالا ورم يتيم بچه هاي بي نوح و کشتي

بوي تعفن به ياس سجاده هاي تسليم و رضاش داده

که خجالت مي کشي از صنم ديرينه ياس و قلندر

حالا دلت تنگ سجده هاي اعتراض

يه جرعه جسارت که تا حنجره حريريتو بوق اسرافيل کنه

و آنقدر در شيپورت بدمي تا تو کبودي بودن و نبودن پيوند نفستو به همه حنجره هاي حريري شاد باش بگي...................

توتم

سختي روزگار